კონკურენტულ გარემოში ჯანსაღი ეკონომიკა მეტი დოვლათის დაგროვების შესაძლებლობას იძლევა. იმ ქვეყნებში, სადაც ბაზარზე კონკურენციის ნაცვლად, დოვლათის დაგროვებას პროტექციონისტური კავშირები და პოლიტიკური კონტექსტი განსაზღვრავს, მთელი დოვლათი მილიარდერების ხელში ხვდება და ქვეყნის შემოსავლებზე ნაკლებად აისახება. ეს პრობლემა კიდევ უფრო მძიმდება, თუ მილიარდერების მიერ დაგროვილი დოვლათის გენერირება არაპროდუქტიული ინდუსტრიების – მაგალითად, უძრავი ქონების, მშენებლობის და განსაკუთრებით, ბუნებრივი რესურსების – გაზის ან ნავთობის ხარჯზე ხდება, რადგან ამ შემთხვევაში პროტექციონისტური პოლიტიკის გამო, ეს სიმდიდრე მილიარდერების ხელში უვადოდ შეიძლება დარჩეს.
რუსეთს თითქმის იმდენივე მილიარდერი ჰყავს, რამდენიც ჩინეთს. თუმცა მათ მიერ დაგროვილი დოვლათი ქვეყნის მშპ-ის 20%-ია. გამოდის, რომ რუსი მილიარდერები, ჩინელებთან შედარებით, მთლიანი დოვლათის 2-ჯერ მეტ წილს აკონტროლებენ და ეს მაშინ, როცა რუსეთის ეკონომიკა ჩინეთის ეკონომიკის მხოლოდ მეოთხედს შეადგენს.
რუსეთში ოლიგარქების გავლენაზე ისიც მიუთითებს, რომ მილიარდერთა 69% ქვეყნის დედაქალაქში – მოსკოვში 
რუსეთი ამ მხრივ გამონაკლისი არ არის: მილიარდერების რეიტინგში ამდენივე ადამიანი ინარჩუნებს თავის ადგილს ინდოეთშიც, თუმცა ტოპ ათეულში შემავალი მილიარდერების საშუალო სიმდიდრის მიხედვით, რუსეთს ისიც ჩამორჩება.
ამ კონტექსტში ინდოეთი რამდენიმე მიმართულებით არის საინტერესო. ჯერ ერთი, ბოლო დროს სიმდიდრის 
ინდოეთი საინტერესო ქვეყანაა იმ კუთხითაც, რომ მისი სუპერმდიდარი ადამიანები, დანარჩენი მოსახლეობისგან, აღშფოთების ნაცვლად, აღფრთოვანებას იმსახურებენ – განსხვავებით იმავე ლათინური ამერიკისგან, სადაც ასეთი ადამიანები ქუჩაში ტყვიაგაუმტარი ჯავშანტრანსპორტიორებით გადაადგილდებიან და ცდილობენ, ხალხს თვალში არ მოხვდნენ. მექსიკაში, მაგალითად, მსოფლიოს უმდიდრესი ადამიანი კარლოს სლიმი, მოკრძალებულ ექვსსაძინებლიან სახლში ცხოვრობს და შეუჩნევლად ყოფნას ამჯობინებს: სახლს გარეშე თვალისგან ბეტონის მაღალი კედლები იცავს.
ყველა ეს ქვეყანა ერთმანეთს იმით ჰგავს, რომ უმდიდრესი ადამიანების მიერ დაგროვილი დოვლათი რაიმე განსაკუთრებული ინოვაციური იდეების შედეგი არ არის. ამ მხრივ, ყველაზე სტაბილური ქვეყანა ამერიკის შეერთებული შტატებია: 10 ყველაზე მდიდარი ადამიანის საშუალო ქონება 31 მილიარდი აშშ დოლარია, თუმცა ყველა მილიარდერის წილი მშპ-ში – მხოლოდ 10.6%. ბოლო 20 წლის მანძილზე, აშშ-ის მილიარდერები რეიტინგის ტოპ ათეულში ლიდერობენ და პოზიციებს 2008 წლის ეკონომიკური კრიზისის შემდეგაც ინარჩუნებენ. ეს დიდი მიღწევაა, თუ გავითვალისწინებთ, რომ გლობალური კრიზისი სწორედ ამერიკიდან დაიწყო.
რა გამოარჩევს ამერიკას სხვა ქვეყნებისგან? აქ დოვლათის დაგროვება კონკურენტულ გარემოში ხდება – მდიდრდებიან ისინი, ვინც პროდუქტს დამოუკიდებლად ქმნიან. ეს დამოუკიდებელი პროდუქტი კი, თავის მხრივ, ქვეყნის ეკონომიკას კონკურენტუნარიანობას ჰმატებს გლობალურ არენაზე. ამდენად, იზრდება არა მხოლოდ მდიდარი ადამიანების ქონება, არამედ ქვეყნის ეკონომიკაც.
ახალგაზრდა, სწრაფად მზარდი ეკონომიკის მქონე ქვეყნები განვითარების დონით აშშ-ს ჯერ კიდევ მნიშვნელოვნად ჩამორჩებიან, ამიტომ აქ რაიმე პირდაპირ შედარებაზე საუბარი ზედმეტია. თუმცა ამერიკის მაგალითი ყველა განვითარებად თუ განვითარებულ ქვეყანას შეახსენებს, რომ რეიტინგული მილიარდერების არსებობა ჯერ კიდევ არ ნიშნავს ჯანსაღ ეკონომიკას – ამისთვის რამდენიმე პირობის დაცვაა აუცილებელი: მილიარდერებს უნდა ეხებოდეთ ბაზარზე კონკურენცია; მათი რაოდენობა პროდუქტიული ახალი ინდუსტრიების განვითარების ხარჯზე უნდა იზრდებოდეს და არა – პროტექციონიზმის. ასეთ შემთხვევაში მილიარდერთა რიცხვი ქვეყანაში მშპ-ის პროპორციული იქნება და განვითარების ტემპს მხოლოდ დააჩქარებს.
