ასე დაიწყო მამია მალაზონიას „თეატრალური ტყვეობის” 21-წლიანი პერიოდი. ამ დროის განმავლობაში მუშაობდა მარჯანიშვილის, რუსთაველის, ოპერისა და ბალეტის აკადემიურ თეატრებში; მისი სცენოგრაფიით დაიდგა 90-მდე სპექტაკლი. ქმნიდა ანიმაციებს და მუშაობდა მხატვრად კინოში: „სპექტაკლი მოკვდავია და, შესაბამისად, მხატვრის 
მამია მალაზონიას შემოქმედებითი სამყარო თემატურად მრავალფეროვანია. მასთან შეხვდებით ვნებებით შეპყრობილ ახალგაზრდა ვერთერსა თუ ხონელ კვაჭი კვაჭანტირაძეს, გილგამეშისა და არსენა მარაბდელის ეპოსებს. თითო ნახატზე ერთდროულად ვითარდება რამდენიმე ამბავი, ყველა ერთად კი ერთ მსხვილ პანორამას ქმნის. აქ იშვიათად შეხვდებით მსხვილ ხედებს. მისთვის მთავარი არა კონკრეტული ეპიზოდი, დეტალი, არამედ სრული ისტორიაა.
წლებია, რაც წიგნებზე მუშაობს: ხატავს და ასურათებს უამრავ გამოცემას. იქნება ეს „კონკია”, „სამი წითელქუდა”, ვაჟა-ფშაველა, სულხან-საბა ორბელიანი, ჰენრიკ იბსენი თუ ბერტოლდ ბრეხტი... მის შემოქმედებაში დიდი ადგილი უჭირავს ლირიკულ მოტივებს, ვაჟას პოემებსა და ხალხურ ლექსებს. აპოლინერის კალიგრამები, ერთი შეხედვით, ტურინის 
მამია მალაზონიას საკუთარ შემოქმედებაზე საუბარი კატეგორიულად არ უყვარს. თუმცა, როდესაც ლაპარაკი ჩამოვარდა ნამუშევრების ციკლზე „ძველ მოტივიდან”, რომელიც მისი ბავშვობისა და ახალგაზრდობის მოგონებების გრაფიკული კრებულია, მხატვარი მოულოდნელად ენაწყლიანი გახდა და გულიანი სიცილით დაიწყო ნახატებზე დატრიალებული ისტორიების მოყოლა. ამ ამბების ნაწილი მის მშობლიურ ოზურგეთში ვითარდება, ნაწილი კი საქართველოს სხვადასხვა კუთხეებში გატარებული დროის მოგონებებს უკავშირდება: „ესაა დუშეთი, პრაქტიკაზე ვიყავით სტუდენტები... ეს კიდევ სკოლა, სამსართულიანი, ამის წინ სულ რაღაცას ვთამაშობდით... ბაზალეთის ტბა, ასეთი იყო მაშინ. ეს იქაური ვალოდიაა, 
დროს თუ იხელთებ და რუსთაველის ილუსტრაციებზეც ჰკითხავ რამეს, „ვეფხისტყაოსნის” ამბებსაც ისე შინაურულად მოგიყვება, თითქოს ბავშვობაში გამოვლილ თავგადასავლებს იგონებდეს. ანდა, გულანშაროსა თუ ქაჯეთის ციხეში დატრიალებულ საქმეებში თავადაც ყოფილიყოს გარეული და ყველაფერი საკუთარი თვალით ენახოს: ზღვის ნაპირი, იალქნიანი ნავები, გზად წამოსხმული ტყვეები, მშვილდოსანთა ჯარი, მედროშეები, ვაჭრები და აქლემების ქარავანი... მხატვარი ხან კეთილად დასცინის თავის პერსონაჟებს და ხანაც გულწრფელად ეცოდება ისინი. და ალბათ სწორედ ეს დამოკიდებულებაა ის, რაც მის ნაშრომებს ასე უშუალოს ხდის.
მის მიერ ნახატებში გადმოცემული სრულიად ყოფითი ამბავიც ხომ ზღაპარს ჰგავს, რაზეც საოცრად თბილი ფერთა გამით გიყვება. ამიტომ, ამ მხატვრის შემოქმედებას ერთხელ მაინც თუ შეავლებთ თვალს, ალბათ დიდხანს გაგყვებათ 
მამია მალაზონიას ნამუშევრების ნახვა ამჟამად შეგიძლიათ თიბისი არტ გალერეაში, რომლის საგამოფენო დარბაზშიც მხატვრის მიერ ბოლო ოცი წლის განმავლობაში შექმნილი ნახატებია გამოფენილი. გამოფენა 19 აგვისტომდე გასტანს და ყველა იმ მნახველს ელის, ვისაც გული მიუწევს საზღაპრეთში – პირველ პირში მოყოლილი საუცხოო, ძველისძველი ამბების მოსასმენად.
