არსებობს მიკერძოების პრობლემა, მაგრამ არსებობს უცოდინრობის პრობლემაც. ეს განსაკუთრებით იმაზე მსჯელობაში ვლინდება, თუ რას ნიშნავს გამოთქმა "პოლიტიკური პატიმარი". ჯერ ერთი, ეს არ არის ფორმალური სტატუსი, რომელსაც სასამართლო ადგენს. ეს არის შეფასება, რომელსაც საღი გონება ადგენს სამართალდაცვის მთლიან პროცესზე დაკვირვებით. მეორეც, ვინმეს "პოლიტიკურ პატიმრად" მოხსენიება არც იმის თქმას ნიშნავს, რომ ის უდანაშაულოა და არც იმას, რომ ის დამნაშავეა. ეს, უბრალოდ, სხვა საკითხია. თანამედროვე გაგებით "პოლიტპატიმარია" ის, ვისაც სახელმწიფო პოლიტიკური მოტივით დევნის. სტრასბურგის სასამართლომ ნათლად და ცალსახად თქვა, რომ მერაბიშვილის მიმართ დევნაში კარგადაა გამოკვეთილი პოლიტიკური მოტივი. მაშასადამე, სტრასბურგის სასამართლომ დაადასტურა (და არა დაადგინა - ეს ისედაც ცხადი იყო საღი აზრის ადამიანებისთვის), რომ ვანო მერაბიშვილი პოლიტპატიმარია. რაც შეეხება იმას, ჩაიდინა თუ არა ვანო მერაბიშვილმა სისხლის სამართლის დანაშაული, პოლიტიკურად მოტივირებულ სასამართლოს პრინციპულად არ შეუძლია ამის დადგენა. როგორც მინიმუმ, შეგვიძლია, ვთქვათ, რომ ამ კონკრეტულ სასამართლოს გადაწყვეტილებას ვანოს მიმართ, სიმართლის დადგენის თვალსაზრისით, მნიშვნელობა არა აქვს (სამწუხაროდ, მას ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს იმ თვალსაზრისით, რომ ვანო დღეს ციხეშია).
ვანო მერაბიშვილის საქმე
ნოდია: პოლიტპატიმარია ის, ვისაც სახელმწიფო პოლიტიკური მოტივით დევნის
