სანამ შევეცდებით საკითხის დანაწევრებას რუსეთ-უკრაინის, რუსეთ-საქართველოს კონფლიქტებად და რუსეთ-მოლდოვას პრობლემებად და სანამ არ ვიქნებით საკმარისად გაბედულნი, რომ დავინახოთ მთლიანი სურათი, ვფიქრობ, რომ ვკარგავთ რუსული პოლიტიკის ზოგად გაგებას.
გარდა ამისა, თუ არ გვსურს რუსების მოსმენა, თუ არ გვსურს პუტინის გამოსვლების მოსმენა, ვფიქრობ, რომ არასწორ კითხვას ვსვამთ.
იმის მიხვედრას, თუ რა განზრახვა აქვს რუსეთს და რა არის მისი პოლიტიკა, არ სჭირდება განსაკუთრებული ინტელექტი. რუსები ძალიან პირდაპირნი და ბევრი თვალსაზრისით ძალიან გულწრფელნი არიან.
ცოტა ხნის წინ გავიგეთ, რუსეთის ფედერაციის საკმაოდ მკაფიოდ გაცხადებული პოზიცია, რაც იყო ცივი ომის განახლების პოლიტიკა. ჩვენ ვნახეთ რუსები, რომლებიც 2007 წელს, საქართველოსთან ომის დაწყებამდეც პირდაპირნი იყვნენ და ომის შემდეგაც.
რუსეთი ახლო სამეზობლოში გეგმავს, რომ იყოს მაკონტროლირებელი ძალა და ძალა, რომელიც ნებისმიერი სახის შესაძლებლობაზე სამხედრო იარაღით რეაგირებს.
თუკი ჩვენ იმას მივიღებთ, თუ დავიჯერებთ იმას, რასაც რუსი უმაღლესი თანამდებობის პირები აცხადებენ და გულწრფელნი არიან, მაშინ ჩვენ არ უნდა დავანაწევროთ უკრაინის, საქართველოს, თუ მოლდოვას პოლიტიკა, არამედ უნდა გავაერთიანოთ ერთობლივი პოლიტიკა.
რაც შეეხება ფასეულობებს, ვართ რა გულწრფელნი იმ ფასეულობებში, რომლებსაც ვაცხადებთ როდესაც არსებობს დეკლარაციები იმის თაობაზე, რომ აშშ, ან დასავლეთი მხარს დაუჭერს დამოუკიდებელ ერს, რომელიც ცდილობს მიაღწიოს სიმშვიდეს და ჰქონდეს მშვიდობიანი ურთიერთობა მეზობლებთან.
ეს ის ღირებულებებია, რომლებიც ჩვენ შემოვიტანეთ როგორც საბჭოთა კავშირის დროს, ასევე მოგვიანებით, როდესაც ჩვენ ვაშენებდით ჩვენს დამოუკიდებლობას. თუ გაბედულნი ვიქნებით რუსეთის პოლიტიკის წინაშე და არ დავანაწევრებთ მას ცალკეულ შემთხვევებად და თუკი ჩვენ თამამად დავიცავთ საკუთარ ღირებულებებს, ვფიქრობ, რომ რუსეთთან მიმართებაში უფრო რეალისტური დამოკიდებულებით ვილაპარაკებთ, რომელიც მე მჯერა, რომ მშვიდობის მომტანი იქნება არა მარტო საქართველოსთვის, უკრაინასა და მოლდოვასთვის, არამედ სტაბილურობის მომტანი იქნება რუსეთისთვისაც.
