სარკოზი და მოახლოებული საპრეზიდენტო არჩევნები

საპრეზიდენტო არჩევნები საფრანგეთში გაზაფხულზეა დაგეგმილი. მანამდე, ოქტომბერში, კანდიდატებს არჩევნების პირველი ეტაპი ელით.

2007 წელს სარკოზიმ არჩევნები კანონისა და წესრიგის უზენაესობაზე დაფუძნებული პოლიტიკის წყალობით მოიგო. ამას გარდა, მოსახლეობას მან ბევრი მომხიბვლელი რეფორმა შესთავაზა. თუმცა, სხვა პოლიტიკოსების მსგავსად, მან თავისი პოლიტიკური კურსი გაპრეზიდენტებიდან ცოტა ხანში მთლიანად შეცვალა. 2008 წლის ეკონომიკური კრიზისის დროს სარკოზიმ თავისუფალი ბაზრის იდეაც კი დაივიწყა.

გამოკითხვებიდან ირკვევა, რომ საზოგადოების დიდ ნაწილს სარკოზისადმი პირადი ანტიპათია აქვს და კატეგორიულად არ სურს მისი ხელმეორედ გაპრეზიდენტება. თუმცა, რა თქმა უნდა, გამოკითხვების შედეგებზე მხოლოდ ამას არ უმოქმედია –  აღსანიშნავია მემარცხენეთა აშკარა გააქტიურება. სარკოზის მთავარ მოწინააღმდეგეებად ორი სოციალისტი კანდიდატი, ფრანსუა ოლანდი და მარტინ ობრი სახელდება. სოციალისტებს საპრეზიდენტო არჩევნები 1988 წლიდან არ მოუგიათ და ხელისუფლებაში მოსასვლელად ყველაფერს აკეთებენ. მიუხედავად იმისა, რომ საუკეთესო კანდიდატი დომინიკ სტროს-კანი დაკარგეს, საზოგადოებაში მაინც დიდი პოპულარობით სარგებლობენ.

მართალია, სარკოზის რეალური მეტოქე ოქტომბერში, პირველი რაუნდის შედეგად გამოვლინდება, მაგრამ წინასწარი გამოკითხვებით, ფრანსუა ოლანდი პირველ ადგილზეა, მას საზოგადოების 59% უჭერს მხარს. უნდა აღინიშნოს, რომ 20-წლიანი პოლიტიკური მოღვაწეობის შემდეგ მისი ფიგურა ფრანგულ საზოგადოებაში საკმაოდ რესპექტაბელურია.  როგორც ერთ-ერთი ცნობილი გამოცემის რედაქტორი ამბობს, “ბევრს წინასაარჩევნო პროგრამაზე მეტად მისი პიროვნება ხიბლავს. ათი გამოკითხული ფრანგიდან ცხრა აუცილებლად გიპასუხებთ, რამდენი კილო დაიკლო მან ბოლო პერიოდში”.  

რაც შეეხება ქალბატონ ობრის, მისი ფიგურა ბევრისთვის მიმზიდველი და მისაღებია. სწორედ ობრი იყო ფრანგული ჟურნალ-გაზეთების მთავარი სტუმარი მთელი ზაფხულის განმავლობაში. იგი ყველა შესაძლო შემთხვევას  კარგად იყენებს, რომ საზოგადოებაში საკუთარი პოლიტიკური მიზნების პრეზენტაცია მოახდინოს. 

მთავარი სოციალისტი კანდიდატები  ქვეყანაში არსებულ ძირითად გამოწვევებზე თანხმდებიან: პირველ რიგში, ქვეყანაში არსებული საბიუჯეტო დეფიციტი სამი პროცენტით უნდა შემცირდეს. ამას გარდა, უმუშევრობის პრობლემის მოსაგვარებლად 300 ათასამდე ახალი სამუშაო ადგილის შექმნაა საჭირო. საპენსიო ასაკი, რომელიც სარკოზიმ გასულ წელს 62-მდე აწია, კვლავ 60 წელზე უნდა დავიდეს. სკოლის ასაკის ბავშვებისთვის კი 500 ათასზე მეტ საგრანტო ადგილს ითვალისწინებენ. 

რაც შეეხება სხვა კანდიდატებს, მაგალითად, მარინ ლე პენს და მის ნაციონალურ ფრონტს, პრეზიდენტ სარკოზის მისი პოპულარობის მაჩვენებელიც მნიშვნელოვნად უსწრებს, თუმცა ოლანდსა და ობრის ჯერ კიდევ მნიშვნელოვნად ჩამორჩება. 

თვითონ სარკოზის განცხადებით, საპრეზიდენტო არჩევნების მეორე ეტაპამდე, რომელიც გაზაფხულზე გაიმართება, ჯერ კიდევ დიდი დროა და ბევრი რამ შეიძლება რადიკალურად შეიცვალოს. ამ მოსაზრებას ბევრი პოლიტოლოგი ეთანხმება. როგორც წარსული გამოცდილება აჩვენებს, წინასწარი პროგნოზები ხშირად არ მართლდება. 1995 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების დროს,  ჟაკ შირაკის ბედი უმრავლესობას გადაწყვეტილად მიაჩნდა და გამარჯვებას ყველა მის მოწინააღმდეგე ედუარდ ბალადურს უწინასწარმეტყველებდა, მაგრამ 6 თვის შემდეგ შირაკი ხელისუფლების სათავეში მოვიდა.